เรื่องสยองสองพันสิบห้า

เรื่องที่สี่ มาจากความฝันสมัย ม. ปลายที่ยังจำได้ถึงทุกวันนี้

ผมเป็นพนักงานโรงงานทำไอศกรีม ปกติทำงานในห้องเย็นกับเพื่อนคนหนึ่ง แต่มันยืมเงินผมไป ยืมไปนานแล้ว ยืมไปเยอะมาก ด้วยความสัมพันธ์ที่ดีจึงไม่กล้ากดดันมากเกินไป

แต่นี่มันนานมากแล้ว ชีวิตผมเริ่มลำบาก ต้องไปกู้เงินมาเพิ่ม เสียหายมากกว่าเงินที่ให้มันยืมไปอีก ไอ้สัส! ยิ่งวันก่อนแอบไปรู้ว่ามันเอาเงินไปลงทุนเปิดร้าน และกำลังจะลาออกไปเปิดร้านตัวเอง ปล่อยให้ผมเน่าตายอยู่ในตู้เย็นเฮงซวยนี่!

ผมผลักมันด้วยความโกรธลงไปในเครื่องบดส่วนผสม เนื้อบดสีชมพูกึ่งแช่แข็งก้อนใหญ่ผุดออกมากองบนพื้นทันที ไม่มีเลือดซักหยด มีแต่ก้อนเนื้อบดแช่แข็งบนพื้น

ผมมีเวลาแปดชั่วโมงจนถึงเช้าที่จะทำลายสิ่งนี้ในห้องเย็นปิดตาย ก่อนคนงานผลัดถัดไปจะเข้ามาเจอ และผมคงต้องสูญเสียทุกอย่างในชีวิตไปเพราะโทสะชั่ววูบเมื่อครู่ ผมยอมตายซะดีกว่า

ผมเริ่มคว้าก้อนเนื้อบดขึ้นมา หวังว่าความเย็นจัดจะทำให้ต่อมรับรสบนลิ้นผมไม่ทำงาน..

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: